Υπάρχουν μαγαζιά που δεν είναι απλώς μαγαζιά. Είναι μέρος της καθημερινότητας μιας πόλης. Είναι η στάση για τον καφέ, το ψωμί που παίρνεις γυρίζοντας σπίτι, το γλυκό της Κυριακής, ο άνθρωπος πίσω από τον πάγκο που γνωρίζει το όνομά σου.
Στον Βόλο, υπάρχουν φούρνοι που έχουν χτίσει ακριβώς αυτή τη σχέση. Χρόνια παρουσίας, γενιές πελατών, μια ταυτότητα δεμένη με την πόλη και τους ανθρώπους της. Και κάπου στην πορεία, δίπλα στο ψωμί, μπήκε δυνατά και το γλυκό. Όχι ως συμπλήρωμα, αλλά ως σημαντικό κομμάτι της επιχειρηματικής ταυτότητας. Και αν και έχω να φάω καιρό γλυκά τους, όταν τα δοκίμασα πραγματικά ήταν ότι καλύτερο στη πόλη.
Για να μη γυρίσω πιο πίσω στο κουλουράκι λαδιού, που μεγάλωσαν με αυτό γενιές και γενιές και η μυρωδιά του, η γεύση του που γράφοντας την νιώθω στο στόμα μου, με οδηγεί ακόμα πιο έντονα στις παρακάτω σκέψεις.
Κεφάλαιο ανακαίνιση. Το κατάστημα στην Ερμού άλλαξε. Πολύ. Λευκό, μπεζ, ροζ, χρυσές λεπτομέρειες, φωτιστικά, καθαρές γραμμές, προσεγμένο design. Ένας χώρος αισθητικά άρτιος, σύγχρονος, φωτογενής. Θα μπορούσε εύκολα να βρίσκεται σε έναν εμπορικό δρόμο της Αθήνας, ανάμεσα σε boutiques και concept stores. Και εδώ ακριβώς αρχίζει το ενδιαφέρον.
Γιατί ένας φούρνος-ζαχαροπλαστείο που έχει χτίσει την αξία του πάνω στην παράδοση, την οικειότητα και τη σχέση με τον Βολιώτη χρειάζεται να μοιάζει τόσο πολύ με κάτι που δεν είναι;
Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο σύγχρονο. Ούτε στο design. Ούτε στην ανανέωση. Μια επιχείρηση που μένει στάσιμη κινδυνεύει να χάσει την επαφή της με την εποχή της, αλλά η ανακαίνιση ενός χώρου δεν είναι μόνο αισθητική υπόθεση. Είναι και δήλωση ταυτότητας. Και όταν μπαίνεις σε έναν χώρο που σου λέει «boutique», ενώ το brand που γνωρίζεις σου λέει «γειτονιά», δημιουργείται μια παράξενη ασυμφωνία.
Ο χώρος μπορεί να είναι υπέροχος. Μπορεί να είναι καλαίσθητος, σύγχρονος και άψογος τεχνικά, αλλά μπορεί ταυτόχρονα να μην είναι οικείος. Εγώ τουλάχιστον αυτό νιώθω.
Και για έναν φούρνο αυτό έχει σημασία. Γιατί ο φούρνος δεν είναι απλώς ένα σημείο πώλησης προϊόντων. Είναι μια από τις τελευταίες μορφές λιανεμπορίου όπου η καθημερινή σχέση με τον πελάτη έχει ακόμη πραγματική αξία. Ο πελάτης δεν αγοράζει μόνο ψωμί ή ένα γλυκό. Αγοράζει και την αίσθηση ότι «αυτό είναι το μαγαζί μας». Κι αν ξαφνικά το «μαγαζί μας» αρχίσει να θυμίζει περισσότερο showroom, τότε κάτι στη σχέση αλλάζει. Ίσως όχι απαραίτητα προς το χειρότερο. Αλλά σίγουρα προς κάτι διαφορετικό.
Το παράδοξο, όμως, δεν σταματά στην αισθητική Εκεί που η ιστορία γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι στον τρόπο με τον οποίο επιλέγεται να επικοινωνηθεί αυτή η νέα, σύγχρονη εικόνα. Ένας χώρος που μοιάζει να έχει σχεδιαστεί για την εποχή του Instagram, του visual branding και της ψηφιακής επικοινωνίας, επιλέγει να συστηθεί στο κοινό μέσα από παραδοσιακή τηλεοπτική συνέντευξη.
Και κάπου εδώ αναρωτιέσαι: Πόσο σύγχρονο είναι τελικά το σύγχρονο; Γιατί δεν αρκεί να βάψεις έναν χώρο λευκό και μπεζ, να προσθέσεις ροζ και χρυσό, να βάλεις designer φωτιστικά και να δημιουργήσεις ένα αισθητικά εντυπωσιακό περιβάλλον.
Η σύγχρονη εικόνα ενός brand δεν είναι μόνο το interior design. Είναι ο τρόπος που σκέφτεσαι. Είναι ο τρόπος που μιλάς. Είναι ο τρόπος που φωτογραφίζεις το προϊόν. Είναι η γλώσσα σου. Είναι τα social media σου. Είναι η εμπειρία που προσφέρεις. Είναι και ο τρόπος με τον οποίο επιλέγεις να αφηγηθείς την αλλαγή σου. Και εδώ υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αντίφαση: Ένα brand μπορεί να επενδύσει δεκάδες χιλιάδες ευρώ για να αποκτήσει σύγχρονη εικόνα και μετά να επικοινωνήσει αυτή την εικόνα με εργαλεία μιας άλλης εποχής. Δεν είναι απαραίτητα λάθος. Είναι όμως αποκαλυπτικό, γιατί δείχνει ότι πολλές επιχειρήσεις αντιλαμβάνονται ακόμη το «μοντέρνο» κυρίως ως αισθητική αλλαγή και όχι ως συνολική αλλαγή φιλοσοφίας.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν ο καινούργιος χώρος είναι όμορφος. Είναι. Το ζήτημα δεν είναι αν είναι προσεγμένος. Είναι. Το ζήτημα είναι αν είναι ο συγκεκριμένος χώρος που χρειάζεται το συγκεκριμένο brand. Και αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο ερώτημα. Γιατί ένα brand που έχει χτίσει την αξία του μέσα από την παράδοση δεν χρειάζεται απαραίτητα να την εγκαταλείψει για να γίνει σύγχρονο. Μπορεί να κάνει ακριβώς το αντίθετο. Να πάρει την παράδοση και να την ξανασχεδιάσει.
Να κάνει έναν χώρο σύγχρονο χωρίς να τον κάνει απρόσωπο. Να χρησιμοποιήσει το design χωρίς να χάσει τη ζεστασιά. Να αναδείξει το γλυκό χωρίς να ξεχάσει το ψωμί. Να μιλήσει στη νέα γενιά χωρίς να κάνει την παλιότερη να αισθανθεί ότι μπήκε κατά λάθος σε ένα μαγαζί άλλης πόλης.
Γιατί τελικά, το δύσκολο δεν είναι να φτιάξεις ένα όμορφο κατάστημα. Το δύσκολο είναι να φτιάξεις ένα όμορφο κατάστημα που, μόλις μπεις μέσα, να καταλαβαίνεις αμέσως ποιο brand είναι. Και ίσως αυτό να είναι το μεγάλο στοίχημα για τον συγκεκριμένο φούρνο, όχι να γίνει πιο μοντέρνος, αλλά να καταφέρει να γίνει μοντέρνος χωρίς να πάψει να είναι αυτός που ο Βολιώτης γνωρίζει, αγαπά και αναγνωρίζει ως δικό του.
Τέλος, πρόκειται απλά για δικές μου προσωπικές σκέψεις, δημοσιογραφικές και marketiστικες και στο τέλος….αφού εσείς, ο κόσμος τους αγαπάτε, τους στηρίζετε και τους έχετε στην καρδιά σας, δικαίως αφού ξεχωρίζουν για την ποιότητα τους, ίσως να μην έχουν και καμία σημασία!
