Δεν είναι πια στις μέρες μας συχνό φαινόμενο να συναντάς επιχειρήσεις που κλείνουν 50 χρόνια ζωής. Επιχειρήσεις που κατάφεραν να περάσουν στη νέα γενιά, να κρατήσουν την βασική φιλοσοφία και τις αξίες, δίνοντας προστιθέμενη αξία σε ότι ήδη είχε χτιστεί και ξεκινώντας νέα μεγαλύτερα ταξίδια, επίσης πετυχημένα. Φέτος τα Καλλυντικά Οντόπουλος κλείνουν 50 χρόνια στην πόλη του Βόλου και σήμερα που τα γιορτάζουμε, έχουν φτάσει μέσω του eshop σε όλη την Ελλάδα. Δεν υπάρχει Βολιώτης και Βολιώτισσα και ειδικά οι πιο παλιοί, που στο άκουσμα του ονόματος, δεν έχει να μοιραστεί μαζί σου, μια ιστορία… Το όνομα “Οντόπουλος” είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την γυναικεία κοκεταρία και μιλώντας επιχειρηματικά, με συνεχόμενες επιλογές-τομές στον χώρο των καλλυντικών και της ομορφιάς.
Με αφορμή τα 50 χρόνια και την διαδρομή από το 1976 μέχρι σήμερα, συναντήσαμε τον Απόστολο Οντόπουλο, υιό του Νικόλαου Οντόπουλου, που ανέλαβε εξολοκλήρου την επιχείρηση τα τελευταία χρόνια, κάνοντας μια αναδρομή στον χρόνο.
Απόστολε, 50 χρόνια είναι μια μεγάλη διαδρομή. Εσύ πώς τη βλέπεις από τη θέση της δεύτερης γενιάς;
Το πρώτο που νιώθω είναι ευγνωμοσύνη. Δεν είναι κάτι που δημιούργησα εγώ. Όταν ανέλαβα, η επιχείρηση είχε ήδη πίσω της τριάντα επτά χρόνια ζωής, τη δουλειά του πατέρα μου και τη σταθερή παρουσία της μητέρας μου. Η δική μου γενιά παρέλαβε κάτι έτοιμο να συνεχιστεί, αλλά όχι κάτι εξασφαλισμένο. Μαζί με τη Ρομίνα, τη μητέρα μου και τους ανθρώπους που εργάζονται μαζί μας, προσπαθούμε κάθε μέρα να το φροντίζουμε και να το προσαρμόζουμε στις συνθήκες. Γι’ αυτό τα πενήντα χρόνια δεν τα βλέπω σαν τρόπαιο. Είναι μια ευκαιρία να θυμηθούμε τον πατέρα μου, να
ευχαριστήσουμε όσους μας εμπιστεύτηκαν και να αναγνωρίσουμε την ευθύνη που έχουμε για την επόμενη ημέρα.
Πριν από τα καλλυντικά υπήρχε το ποτοποιείο του παππού σου. Ο πατέρας σου είχε αρχίσει να βοηθά από περίπου έξι ετών. Τι σήμαινε αυτό στην πράξη;
Όταν λέμε “από τα έξι”, η ηλικία ακούγεται σχεδόν υπερβολική. Δεν εννοούμε βέβαια κανονική εργασία όπως τη σκεφτόμαστε σήμερα. Ο πατέρας μου, όμως, βρισκόταν μέσα στο ποτοποιείο από πολύ μικρό παιδί. Ο παππούς μου, ο Απόστολος Οντόπουλος, ήταν ποτοποιός και διατηρούσε μαζί με τα αδέλφια του ποτοποιείο στη Χατζηαργύρη, ανάμεσα στη Δημητριάδος και την Ιάσονος. Ο πατέρας μου βοηθούσε, μετέφερε νταμιτζάνες με κρασί και ούζο σε καφενεία και παντοπωλεία και έτσι έβγαζε το χαρτζιλίκι του. Μία από τις ιστορίες που θυμόμαστε είναι το ταξίδι με καΐκι προς την Αθήνα, για να φέρουν προϊόντα από το Μαρκόπουλο. Η ανταμοιβή του ήταν μια μακαρονάδα στο Ιντεάλ, στην Πανεπιστημίου. Είναι μια απλή οικογενειακή ανάμνηση που δείχνει πόσο διαφορετική ήταν τότε η
καθημερινότητα. Το 1968 έχασε τον πατέρα του, όταν ήταν μόλις δεκαεννέα ετών, και δεν συνέχισε το ποτοποιείο. Η επαφή, όμως, με τη δουλειά και τους ανθρώπους είχε ήδη γίνει μέρος του χαρακτήρα του.
Χάνει τον πατέρα του στα 19 και δεν συνεχίζει το ποτοποιείο. Πώς φτάνει από εκεί μέχρι τη δική του επιχείρηση;
Είχε αποφοιτήσει από την Εμπορική Σχολή και στη συνέχεια σπούδασε βιομηχανικό σχέδιο. Μετά τη στρατιωτική του θητεία κατέβηκε στην Αθήνα και δοκιμάστηκε σε διαφορετικές μορφές πωλήσεων. Παρακολούθησε σεμινάρια ασφαλιστικών πρακτόρων, πούλησε εγκυκλοπαίδειες και εκπτωτικές κάρτες. Το 1971 επέστρεψε στον Βόλο για λόγους υγείας και εργάστηκε στη ΜΕΤΚΑ ως σχεδιαστής, με αντικείμενο το βιομηχανικό σχέδιο. Τα απογεύματα προμήθευε παντοπωλεία και σούπερ μάρκετ στον Βόλο και στον Αλμυρό με απορρυπαντικά. Είχε μια σταθερή δουλειά, αλλά παράλληλα δοκίμαζε στην πράξη αν μπορούσε να σταθεί μόνος του στο εμπόριο. Αυτή η δεύτερη δραστηριότητα δεν προέκυψε ξαφνικά. Ήταν μια επιλογή που ωρίμαζε για χρόνια.
Το 1976 αφήνει τη ΜΕΤΚΑ και τη σιγουριά ενός μισθού. Με τι μέσα έκανε το πρώτο βήμα;
Για τα δεδομένα του ήταν ένα σοβαρό ρίσκο. Το καλοκαίρι του 1976 παραιτήθηκε και ξεκίνησε με 15.000 δραχμές δανεικά. Ο πρώτος χώρος ήταν στη Γκλαβάνη 1 και λειτούργησε αρχικά ως μικρή αποθήκη χονδρικής. Η γκάμα ήταν περιορισμένη: αεροζόλ, κολόνιες, κραγιόν, σαπούνια, παιδικές πούδρες, πάνες και άλλα προϊόντα της εποχής. Αυτοκίνητο δεν υπήρχε. Οι παραδόσεις γίνονταν με ποδήλατο, κάποιες φορές μάλιστα με δανεικό ποδήλατο. Αργότερα απέκτησε ένα αυτοκίνητο Pony, ένα από τα πρώτα Pony που κυκλοφόρησαν στον Βόλο. Δεν υπήρχε κάποιο μεγάλο σχέδιο με εξασφαλισμένο αποτέλεσμα. Υπήρχε η απόφαση να δοκιμάσει, να δουλέψει πολύ και να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του. Έτσι άρχισε η επιχείρηση, με περιορισμένα μέσα και καθημερινή προσωπική προσπάθεια.
Τι τον βοήθησε να κάνει τα πρώτα σταθερά βήματα;
Μέσα σε περίπου έναν χρόνο άνοιξε ένα μικρό κατάστημα λιανικής στη γωνία Γκλαβάνη και Δημητριάδος. Καθοριστική ήταν και η γνωριμία του με τον Αλέκο Καβαλιεράτο, τον ιδρυτή της Rilken, ο οποίος του εμπιστεύθηκε την αποκλειστική αντιπροσωπεία της εταιρείας για τη Μαγνησία. Η συνεργασία αυτή βοήθησε τη δουλειά να οργανωθεί και να φτάσει σε φαρμακεία, καταστήματα και κομμωτήρια. Σημαντικό ρόλο έπαιξε η εμπιστοσύνη. Εταιρείες και προμηθευτές τού έδιναν πίστωση επειδή έβλεπαν ότι ήταν συνεπής και κρατούσε τον λόγο του. Στην αρχή, όταν τα οικονομικά μέσα είναι λίγα, αυτές οι σχέσεις μπορούν να κρίνουν αν θα μπορέσεις να συνεχίσεις.
Μέσα στα πρώτα χρόνια η δραστηριότητα περνά από τη μικρή αποθήκη στη λιανική και φτάνει στα τρία καταστήματα. Πώς εξελίχθηκε εκείνη η περίοδος;
Τα πρώτα χρόνια υπήρξε γρήγορη ανάπτυξη. Την άνοιξη του 1980 άνοιξε ένα ολοκληρωμένο κατάστημα καλλυντικών στην Κ. Καρτάλη, κοντά στη στάση του Νο 4. Μέχρι το 1983 λειτουργούσαν συνολικά τρία σημεία: το κατάστημα στη γωνία Γκλαβάνη και Δημητριάδος, ένα στην Κ. Καρτάλη, στο πρώην φαρμακείο Πριάκου, και ένα ακόμη στη διασταύρωση της Κ. Καρτάλη με τη Σωκράτους. Την ίδια περίοδο η δραστηριότητα μετακινούνταν σταδιακά από τη χονδρική προς την οργανωμένη λιανική. Ήταν μια διαφορετική εποχή για την αγορά και αυτή ήταν η μορφή που πήρε τότε η δουλειά. Αργότερα τα δεδομένα άλλαξαν και η επιχείρηση συγκεντρώθηκε στο κεντρικό κατάστημα. Η πορεία
δεν ήταν μια συνεχής γραμμή προς τα πάνω. Είχε ανοίγματα, περιορισμούς και προσαρμογές, όπως συμβαίνει σε κάθε δουλειά που διαρκεί πολλά χρόνια.
Πώς ήταν να μπαίνει μια Βολιώτισσα στο κατάστημα των αρχών της δεκαετίας του ’80; Τι έβλεπε;
Υπήρχαν επώνυμα αρώματα και ολοκληρωμένες σειρές περιποίησης από οίκους όπως Chanel, Helena Rubinstein, Clarins και Pupa. Υπήρχαν επίσης μπιζού και αξεσουάρ μαλλιών, που τότε είχαν πολύ μεγάλη απήχηση. Οι μαθήτριες περνούσαν μετά το σχολείο για να πάρουν τα κοκαλάκια της B+D Denmark που είχαν γίνει μόδα. Το 1981 ήρθε η Clinique με μια εντυπωσιακή μόνιμη βιτρίνα σε λευκό και ασημί, την οποία ο κόσμος σταματούσε για να θαυμάσει. Το 1982 ακολούθησε η Estée Lauder. Για τα δεδομένα της εποχής, η ποικιλία και ο τρόπος παρουσίασης ήταν σύγχρονα. Αυτό που με αγγίζει περισσότερο είναι ότι ακόμη και σήμερα έρχονται πελάτισσες και θυμούνται εκείνες τις βιτρίνες ή τα κοκαλάκια που αγόραζαν μετά το σχολείο. Μέσα από τέτοιες μικρές αναμνήσεις καταλαβαίνεις ότι το κατάστημα συνδέθηκε με την καθημερινότητα πολλών ανθρώπων.
Τι χαρακτήριζε τον τρόπο με τον οποίο ο πατέρας σου αντιλαμβανόταν το εμπόριο;
Ναι, και αυτό φαινόταν καθαρά στον τρόπο με τον οποίο έστηνε τις βιτρίνες και τις καμπάνιες της επιχείρησης. Υπήρχαν εποχιακές προτάσεις, προσφορές, ενημέρωση για την περιποίηση και πολύ προσεγμένη παρουσίαση. Ο ίδιος το είχε συνοψίσει σε μια φράση: «Έγινα έμπορος όχι απλώς για να ζήσω, αλλά γιατί μου αρέσει αυτή η δουλειά και δεν μπορώ να κάνω καμία άλλη». Και απέδιδε την επιτυχία του στις δημόσιες σχέσεις, στην προσεγμένη διαφήμιση και στις σωστές τιμές. Ήταν άνθρωπος που αγαπούσε πραγματικά το εμπόριο και την επαφή με τον κόσμο. Πίστευε ότι η σωστή τιμή, η ενημέρωση και η προσωπική σχέση με τον πελάτη έπρεπε να υπάρχουν μαζί. Αυτός ο τρόπος σκέψης παραμένει χρήσιμος και σήμερα.
Οι δεκαετίες του ’80 και του ’90 ήταν πολύ διαφορετικές για το εμπόριο. Ποιες αλλαγές δοκίμασαν περισσότερο την επιχείρηση τα επόμενα χρόνια;
Από τις αρχές του 2000 η αγορά άρχισε να αλλάζει έντονα. Η κατανάλωση περιορίστηκε, τα οικονομικότερα προϊόντα κέρδισαν έδαφος και οι μεγάλες αλυσίδες επεκτάθηκαν. Ακολούθησαν η πολυετής οικονομική κρίση, η πανδημία και η ανάπτυξη του ηλεκτρονικού εμπορίου. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω μία περίοδο ως τη δυσκολότερη, γιατί κάθε φορά το πρόβλημα ήταν διαφορετικό. Άλλοτε χρειαζόταν περιορισμός εξόδων, άλλοτε αλλαγή προϊόντων και άλλοτε νέος τρόπος εξυπηρέτησης. Τα χρόνια λειτουργίας δεν σου εγγυώνται ότι θα συνεχίσεις. Απλώς σου έχουν δώσει περισσότερες εμπειρίες για να αντιμετωπίσεις την επόμενη δυσκολία.
Στα τέλη του 2012, μέσα στην οικονομική κρίση, μεταφέρετε το κατάστημα από την Κ. Καρτάλη 78 στην απέναντι πλευρά, στην Κ. Καρτάλη 73. Γιατί πήρατε αυτή την απόφαση;
Ο λόγος ήταν πρακτικός. Ο παλιός χώρος δεν εξυπηρετούσε πλέον όπως θα θέλαμε και το νέο κατάστημα ήταν μεγαλύτερο, πιο λειτουργικό, σε καλύτερο σημείο και με μεγάλες βιτρίνες. Η συγκυρία έκανε την απόφαση δύσκολη. Η χώρα βρισκόταν βαθιά στην κρίση και δεν γνωρίζαμε πώς θα εξελιχθεί η αγορά. Από την άλλη, πιστεύαμε ότι αν θέλαμε να συνεχίσουμε, έπρεπε να βελτιώσουμε τον χώρο και τον τρόπο λειτουργίας μας. Το κάναμε με προσοχή και με αρκετή αγωνία. Εκ των υστέρων αποδείχθηκε σωστή επιλογή, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε καμία βεβαιότητα.
Το 2013 αναλαμβάνεις επίσημα μια επιχείρηση που λειτουργεί ήδη τριάντα επτά χρόνια. Ποιο θεωρούσες ότι ήταν το δικό σου καθήκον;
Πρώτα απ’ όλα, να καταλάβω ότι δεν ξεκινούσα από το μηδέν. Παρέλαβα μια γνωστή και οργανωμένη επιχείρηση, με πελάτες, συνεργασίες και μεγάλη εμπειρία πίσω της. Αυτό ανήκε στη δουλειά των γονιών μου. Το 2013 η επιχείρηση πέρασε επίσημα σε εμένα και δημιουργήθηκε η «ΟΝΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΣΙΑ Ε.Ε.». Κάναμε συνολικό rebranding: νέο λογότυπο, νέα εικόνα, διαφορετική στόχευση και πιο σύγχρονη προσέγγιση. Αυτές οι αλλαγές δεν έγιναν για να σβήσουμε ό,τι υπήρχε ή για να αποδείξω κάτι προσωπικό. Έγιναν επειδή η αγορά και ο τρόπος επικοινωνίας είχαν αλλάξει. Η δική μου δουλειά ήταν να προσαρμόσω την επιχείρηση, κρατώντας την προσωπική σχέση, την ποικιλία και τις προσιτές τιμές που τη χαρακτήριζαν.
Ο πατέρας σου πρόλαβε να δει αυτό το νέο ξεκίνημα πριν φύγει από τη ζωή, τον Δεκέμβριο του 2015. Τι σημαίνει αυτό για εσένα;
Με ανακουφίζει το γεγονός ότι πρόλαβε να δει τη μετεγκατάσταση, τη νέα εικόνα και ότι είχα πάρει σοβαρά την ευθύνη που μου παρέδωσε. Δεν πρόλαβε να χαρεί για πολύ τη σύνταξή του ούτε να δει όσα ακολούθησαν, και αυτό φυσικά μου λείπει. Θα ήθελα να έχουμε περισσότερο χρόνο να συζητήσουμε, να διαφωνήσουμε και να μου πει τη γνώμη του για τις επιλογές που κάναμε. Όσο σημαντική κι αν ήταν η επαγγελματική του εμπειρία, για εμένα η απώλεια είναι πρώτα απ’ όλα η απώλεια του πατέρα μου. Αυτό είναι το πιο προσωπικό κομμάτι αυτής της ιστορίας.
Μιλάμε συχνά για τον ιδρυτή και για τη δεύτερη γενιά. Όμως αυτή η ιστορία δεν γράφτηκε μόνο από δύο άνδρες. Ποιος ήταν ο ρόλος της μητέρας σου και ποιος είναι ο ρόλος της Ρομίνας, της συζύγου σου;
Η μητέρα μου δεν ήταν απλώς δίπλα στον πατέρα μου. Δούλεψε μαζί του, συμμετείχε στη λειτουργία και στις αποφάσεις και παραμένει ενεργή μέχρι σήμερα. Η εμπειρία της στο κατάστημα και στη σχέση με τους πελάτες είναι κάτι που δεν αντικαθίσταται. Περίπου το 2013 μπήκε ενεργά και η Ρομίνα. Καλύπτει όλα τα πόστα, γνωρίζει την καθημερινότητα της δουλειάς και συμμετέχει στις αποφάσεις. Πολλά από όσα κάναμε τα τελευταία χρόνια είναι αποτέλεσμα κοινής συζήτησης και δουλειάς. Αν παρουσιάζαμε αυτή την ιστορία μόνο ως υπόθεση του πατέρα μου και δική μου, θα αφήναμε έξω τη μισή αλήθεια.
Υπάρχει μια κατηγορία προϊόντων που δείχνει καθαρά πώς αλλάζουν οι ανάγκες του κόσμου με τα χρόνια;
Ένα καλό παράδειγμα είναι τα αρώματα τύπου. Υπήρχαν στο κατάστημα ήδη από τα πρώτα χρόνια, αλλά τότε η κατηγορία ήταν μικρή και η ποικιλία περιορισμένη. Άρχισε να αναπτύσσεται περισσότερο στα τέλη της δεκαετίας του 2000 και μέσα στην οικονομική κρίση, έγινε μια προσιτή επιλογή για περισσότερο κόσμο. Από το 2013 επενδύσαμε συστηματικά στη διεύρυνση της γκάμας και σήμερα τα αρώματα αποτελούν μία από τις βασικές μας κατηγορίες, μαζί με τα αυθεντικά και τα αραβικά αρώματα. Η εξέλιξη ήταν απλή: Ακούσαμε τι ζητούσε ο πελάτης, αυξήσαμε σταδιακά την ποικιλία και προσπαθήσαμε να εξυπηρετήσουμε σωστά αυτή την ανάγκη.
Το 2019 δημιουργείτε το ontopouloscosmetics.gr. Το ηλεκτρονικό εμπόριο το είδατε ως απειλή για το φυσικό κατάστημα ή ως ευκαιρία;
Το είδαμε ως έναν ακόμη τρόπο εξυπηρέτησης. Το e-shop δεν δημιουργήθηκε για να αντικαταστήσει το φυσικό κατάστημα. Μας έδωσε τη δυνατότητα να παρουσιάζουμε τα προϊόντα μας και σε ανθρώπους που βρίσκονται έξω από τον Βόλο. Σήμερα στέλνουμε παραγγελίες σε όλη την Ελλάδα, από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο. Αυτό δεν μας έκανε κάποια μεγάλη ή απρόσωπη εταιρεία. Οι παραγγελίες ετοιμάζονται από τη δική μας μικρή ομάδα και πολλές φορές μιλάμε προσωπικά με τον πελάτη πριν ή μετά την αγορά. Άλλαξε το μέσο, αλλά η ευθύνη παραμένει ίδια: Σωστή ενημέρωση, προσεγμένο δέμα και συνέπεια.
Το 2023 ανοίγετε και δεύτερο κατάστημα στη Σωκράτους 43Β. Ποια είναι σήμερα, στην πράξη, η πραγματική εικόνα της επιχείρησης;
Το δεύτερο κατάστημα δημιουργήθηκε με εξειδικευμένο χαρακτήρα και έμφαση στα είδη ονυχοπλαστικής. Η κατηγορία είχε αναπτυχθεί τόσο, ώστε χρειαζόταν μεγαλύτερη ποικιλία και έναν χώρο που να μπορεί να την παρουσιάσει σωστά. Η σημερινή εικόνα είναι απλή: δύο φυσικά καταστήματα, ένα e-shop, μια ξεχωριστή αποθήκη και συνολικά επτά άνθρωποι στην καθημερινή λειτουργία. Είμαστε μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση, στην οποία όλοι καλύπτουμε περισσότερες από μία ανάγκες. Εγώ λειτουργώ συχνά ως “μπαλαντέρ”. Βρίσκομαι όπου χρειάζεται, ενώ παράλληλα
ασχολούμαι με την οργάνωση, τις αγορές και τις αποφάσεις. Δεν υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα στη διοίκηση και στην καθημερινή δουλειά. Όλοι είμαστε μέσα σε αυτήν.
Τώρα που εξυπηρετείτε πελάτες σε όλη την Ελλάδα, εξακολουθείς να βλέπεις τα Καλλυντικά Οντόπουλος ως μια βολιώτικη επιχείρηση;
Βεβαίως. Εδώ ξεκίνησε η επιχείρηση, εδώ είναι τα καταστήματά μας και εδώ συναντάμε καθημερινά ανθρώπους που γνώριζαν τον πατέρα μου ή ψώνιζαν από εμάς όταν ήταν παιδιά. Αυτή η σχέση δεν περιγράφεται με αριθμούς. Το eshop μάς επιτρέπει να εξυπηρετούμε και πελάτες εκτός Βόλου, αλλά κάθε δέμα εξακολουθεί να φεύγει από την ίδια μικρή ομάδα. Για εμένα, η πανελλαδική αποστολή είναι μια πρακτική δυνατότητα. Η ταυτότητα της επιχείρησης παραμένει βολιώτικη και οικογενειακή.
Τελικά, τι κράτησε αυτή την επιχείρηση ζωντανή για πενήντα χρόνια; Υπάρχει ένα μυστικό;
Μυστικό δεν υπάρχει και σίγουρα δεν υπήρχαν μόνο σωστές αποφάσεις. Σε πενήντα χρόνια γίνονται λάθη, υπάρχουν δύσκολες περίοδοι και χρειάζεται αρκετές φορές να διορθώσεις την πορεία σου. Αν έπρεπε να κρατήσω κάτι, θα έλεγα τη συνέπεια, την προσωπική παρουσία και την προσαρμογή στις αλλαγές. Κυρίως, όμως, θα έλεγα τους ανθρώπους, όσους εργάστηκαν και εργάζονται μαζί μας και τους πελάτες που επέλεξαν να επιστρέψουν. Το όνομα και η ιστορία μπορεί να δημιουργούν μια πρώτη εμπιστοσύνη, αλλά δεν αρκούν. Η εμπιστοσύνη πρέπει να επιβεβαιώνεται ξανά στην καθημερινή εξυπηρέτηση.
Έχεις τρία παιδιά. Ονειρεύεσαι μια μέρα να δεις την τρίτη γενιά πίσω από τον πάγκο; Και, αν ο πατέρας σου καθόταν σήμερα εδώ απέναντί σου, τι θα του έλεγες;
Θα χαιρόμουν αν κάποιο από τα παιδιά μου επέλεγε κάποτε να συνεχίσει, αλλά δεν το θεωρώ δεδομένο και δεν θέλω να γίνει υποχρέωση. Θέλω να ακολουθήσουν αυτό που πραγματικά επιθυμούν. Αν κάποτε θελήσουν να μπουν στην επιχείρηση, θα ήθελα να βρουν μια υγιή δουλειά και την ελευθερία να τη διαμορφώσουν με τον δικό τους τρόπο. Αν ο πατέρας μου καθόταν σήμερα απέναντί μου, θα του έλεγα: “Η δουλειά που ξεκίνησες συνεχίζεται. Η μητέρα είναι ακόμη εδώ, η Ρομίνα κι εγώ την προσέχουμε, και άνθρωποι που σε γνώρισαν εξακολουθούν να μπαίνουν στο κατάστημα και να σε θυμούνται”. Δεν νομίζω ότι θα χρειαζόταν να του πω περισσότερα. Πιστεύω ότι αυτό θα είχε για
εκείνον τη μεγαλύτερη σημασία.
Την Παρασκευή 18.09.26 τα ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΑ ΟΝΤΟΠΟΥΛΟΣ μετά τις 6 το απόγευμα, σας περιμένουν να γιορτάσετε μαζί τα 50 χρόνια, με μουσική, προσφορές, εκπλήξεις, δώρα και κεράσματα.
Εμείς θα ευχηθούμε….”το ποδήλατο” να φτάσει όπου δεν έφτασε, να φτάσει όπου ακόμα και τα πιο τρελά σας όνειρα δεν φτάνουν!
